بالقرآن و كان السقاؤون يمرّون فيقفون ببابه يستمعون قراءته . « 1 » يعنى : حضرت امام زين العابدين عليه السلام خوش آوازترين مردم بوده و جمعى سقّايان كه مىگذشتند ، مىايستادند بر درِ آن حضرت و مىشنيدند قرائتِ آن حضرت را . و در كتاب كافى مذكور است از حضرت امام موسى كاظم عليه السلام كه شخصى در خدمتِ ايشان ، صوت را مذكور ساخت ، فرمودند : إنّ عليّ بن الحسين عليهما السلام كان يقرأ فربما مرَّ به المارّ فصحقَ من حسن صوته فانّ الإمام لو أظهرَ من ذلك شيئاً لما احتمله الناس . « 2 » يعنى : حضرت امام زين العابدين عليه السلام چيزى مىخواند و گاه بود كه كسى بر ايشان مىگذشت بيهوش مىشد از خوشىِ آوازِ آن حضرت ؛ بدرستى كه اگر امام اظهار مىكرد از حسن صوت خود چيزى ، مردم طاقت نمىآوردند . و در كتاب كافى مذكور است از حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم كه مىفرمود : لم يُعْطَ امّتي أقلّ من ثلاثٍ : الجمالِ و الصوتِ الحسن و الحفظِ . « 3 » يعنى : نداده اند امّتِ مرا كمتر از سه چيز : جمال و آواز خوش و حفظ . پس ، حرام شدنِ استماعِ آواز خوش را سببى باشد كه او چون موجود شود ، استماع آواز خوش حرام بُوَد . مثلِ آواز زن نامحرم يا پسرى كه شنيدن او موجب انبعاث شهوت شود يا آواز كسى كه با چيزى خواندنْ رباب و چنگ . . .

--> « 1 » الكافي ، ج 2 ، ص 616 ، باب ترتيل القرآن بالصوت الحسن ، ح 11 « 2 » الكافي ، ج 2 ، ص 615 ، باب ترتيل القرآن بالصوت الحسن ، ح 4 « 3 » الكافي ، ج 2 ، ص 615 ، باب ترتيل القرآن بالصوت الحسن ، ح 7